Allo allo! Wie gehts und herzliche welkomme aus meiner zite.. ofzoiets. Gister zijn ook Rob & Anne P. en Ik & Ricky P. weer in Breda aangekomen… Jeej iedereen leeft en is veilig thuis gekomen. Natuurlijk hulde voor de organisatie; Rob (adres) wij buigen/bukken diep. Ik heb vandaag ff doorgewerkt en de foto’s worden nu online gezet, helaas geen bewerkingen en er is ook niks weggegooid dus in other words; uncut and unrated (foto’s met Rick rated XXX en NSFW)! Reageer ook even in de comments, vooral anekdotes en quotes die we niet mogen vergeten

Rest me nog te zeggen dat het een supervette trip was, maar das logisch..

Foto’s!

Update: Sommige mensen willen de foto’s opslaan enzo en dat lukte niet… Dusssss heb ik ze even in een mapje gezet en op de server geknalt. Gewoon klikken, hier, en binnenhalen die zooi kan en mag vanaf een uur of 15.00

Speciaal voor alle bezorgde mensen, als jullie het nog niet begrepen hadden: ik leef nog! Voor alle anderen die zich afvragen waarom mijn overleven ter discussie wordt gesteld, er was nogal wat ophef over Zuid Afrika en KwaZulu Natal in het bijzonder. Het is september en zoals jaarlijks is het dan traditie om als arme man de boerderij van de werkende man in de fik te steken. Waarom? Gewoon, is leuk. Hele dag vliegjes in je oog gaat ook vervelen. Natuurlijk komt deze editie ook in Nederland uit en ik zal het dus even fijn uitleggen; het verbranden van land kost menig boer een heel of zelfs meerdere jaren aan omzet. En omdat de Duyvendakjes van het zuidelijk halfrond de sfeer zo een beetje verzieken, verhuizen de werkmensen naar andere landen. Dag werk en economie, hallo sociale wanorde. Dat daar mensen bij doodgaan? Ach het doel heiligt de middelen, toch? En de politiek heeft er geen moeite mee geloof ik, die vragen de boeren gewoon een kopje thee te komen drinken.

Het bewijs? Tja, dat het op zondag gebeurd (als boeren in de kerk zitten hierzo) zegt wel wat. Natuurlijk zijn er mensen die er hun eigen verklaring op na houden, maar goed. Ohja, de Telegraaf noemt het gewoon noodweer. En ik maar denken dat zij vuistdiep in ZA zaten..

Update 14:35:
Hoppa, het is nog niet afgelopen. De teller staat op 35.

Ik wordt wakker in een verlichte kamer, naar mijn gevoel is het nog vroeg. Nouja wakker, ik bevind me in enige vorm van bewustzijn en er spelen slechts drie vragen door mijn hoofd. Waar het in Breda misschien ‘waar ben ik’, ‘wie ben ik’, ‘ben ik überhaupt’ zouden zijn, is het nu slechts ‘hoe laat is het’, ‘zal ik me nog eens omdraaien’ en ‘ben ik eigenlijk wakker’. Ik draai me om zonder veel tactiek voor de dekens en lakens waar ik in lig en voor ik m’n klok kan vinden lig ik al in de knoop. Veel overpeinzing over de laatste vraag is niet meer nodig, want dit deed het hem wel.

07:45. Fijn. Nick heeft een ritme ontwikkeld. Na zo’n 20 weken van vroeg je bed uit komt er een moment, doorgaans op zondag, dat je lichaam besluit je even wakker te laten worden. Je weet wel, voor het geval je je verslapen hebt. Ik voel dat het shot adrenaline al in de startblokken staat om me van onder de dekens de kou in te jagen zodra het startsein komt, in dit geval het besef dat het een doordeweekse dag is.

Helaas pindakaas met honingcrunch, met het antwoord op de vraag of ik wakker ben komt geleidelijk ook het besef dat het zondag is. Aangezien (inmiddels) tien voor acht natuurlijk geen tijdstip is om op te staan droom ik nog even fijn door.

Het is twee en een half uur later en na herhaaldelijk wakker te worden van buren die een gek taaltje brabbelen (Zulu red.) is het genoeg en tijd om er uit te gaan. Buiten is het een lekkere twintig graden en de voorspelling roept dat er nog 9 bovenop komen. We zullen wel zien. Ik loop richting onze keuken, die ik deel met de andere bewoners van ons ‘huis’. Ik sms mijn weg door het ontbijt met Michelle en ga even lekker buiten zitten. De zebra’s komen netjes in een rijtje langs mijn tuin lopen en kijken me weer aan met de dagelijkse blik alsof ik iets van ze aanheb (ter informatie, ik had geen streepjes shirt aan). Ik roep nog na dat ze de groeten van Schöne krijgen, maar alleen de laatste lijkt geïnteresseerd. Dat is; tot het moment dat ze ziet dat ik geen emmer water voor ze ga vullen. De vogels fluiten overal om me heen en ik zie dat er een stel jaloers naar mijn boterham kijken. Ik zal ze maar niet vertellen dat er ei op zit…

De lente is eindelijk gekomen na een gematigde winter. Hier betekend het dat de dagen boven de 23 graden toenemen en dat er af en toe een buitje valt. Natuurlijk komen ook de blaadjes weer aan de bomen, de bloemetjes uit de grond en leggen alle vogels in september een ei. Nee inderdaad, dat rijmt hier dus niet.

Ondertussen loop ik richting het kantoor om even van het internet gebruik te maken en een verhaaltje te schrijven. Ik passeer de zebra’s weer en ze kijken me aan alsof ze weer vergeten zijn dat ik ze even daarvoor nog gezien had. Ja, dan kwamen ze toch echt wat intelligenter over op Discovery Channel, toen ze even die leeuw afbluften.

Nu ben ik al een stuk verder maar heb toch nog weinig geschreven over mijn werk hier, mijn ervaringen, mijn reizen of in hoeverre ik het naar mijn zin heb hier. Dan bewaar ik dat voor de volgende keer en laat ondertussen de foto’s spreken. En het is al bijna half 5, en dus tijd om weer met (mijn lieve vriendinnetje) Michelle te belle.

Update 18:18:
Nieuw foto album; kaapstad! Spaar ze allemaal. Ook zijn de anderen aangepast waardoor mijn comments te lezen zijn.

Nee, geen mooi verhaal over het leven hier, althans nog niet. Ik kwam namenlijk voorbij het volgende en moest dat even met jullie delen. Want een dag niet gelachen om de buren is een dag niet geleefd. Ook al zijn het momenteel mijn buren niet, wir sind du nicht vergessen! Of zoiets. En dat dit langer bestond, haben wir uberhaupt nicht gewusst (kon de ringel B even niet vinden, daarvoor excuus). Voel je vrij om meer links naar onzin in de comments te plempen.

Mocht het allemaal niet lukken, even hier klikken!

Okey okey, jullie hebben een punt. Het is nu weer eventjes geleden dat er een item op mijn site is verschenen, maar ik heb het dan ook erg druk gehad hoor (zie foto album). Jazeker, er is een foto album. Nouja, er is een begin. Ja er staan foto’s… Nu stoppen met zeuren en gewoon even kijken. Rechts met die muis, naar foto album, ennnnnn klikken!

Het zijn de foto’s van de eerste twee weken hier, maar nog zonder mijn werk, alleen pleasure. U begrijpt, ook ik stel mijn prioriteiten. Wie zit er bovendien te wachten op vereeuwigde werk kodak momenten (gaap) terwijl ik ook te aanschouwen ben met wijntje of op een strand. Het oplettende oog heeft ook gezien dat ik eindelijk eens wat het met het design heb gedaan. Ik doe mijn best er nog wat van te maken, maar mijn webkennis is ook niet meer wat het geweest is. Hoe dan ook, snel meer verhalen, meer foto’s en meer onzin.

Update 16:01:
Er is nu ook een andere manier om te kijken; boven in op Foto Album klikken (voor degene die het gemist hebben) of gewoon hier

Istie dan! Nick in Afrika, alweer een paar daagjes nu. Waar moet ik beginnen? Nou misschien net zoals ze hier doen; voorstellen en vragen hoe het met je gaat. Mij kennen jullie als het goed is wel, voor degene die geen flauw idee hebben (wat doen jullie hier?) ik ben Nick en ik loop stage in Zuid Afrika voor mijn studie International Tourism Management and Consultancy (ITMC). Hoe gaat het met jullie? Om dat te beantwoorden kunnen jullie een comment achterlaten onder dit bericht, niet zo moeilijk denk ik.

Ik zal beginnen bij het begin. Voor degene die geen zin hebben in een lang verhaal vol saaie details skip naar punt B, voor de rest; lees verder.

Na woensdag te zijn uitgezwaaid door vaders en moeders (wat een lekker weer nog!) die mij naar schiphol brachten vloog ik door naar Londen (LHR). Nog snel even een smsje naar Michelle dat ik er toch echt aankom richting de gate. Voor degene die Michelle niet kennen; is mijn vriendinnetje (jeej) en loopt stage in Durban, lekker dicht bij mij! De vlucht was prima en ik kwam aan bij de beruchte Terminal 5 waar ik metzonder schoenen en handbagage door de douane mocht. Ik raakte al snel aan de praat met twee backpackers voor me die zelfs uit ‘hometown’ Arnhem kwamen (nouja eentje uit Ede, whatever). Even een biertje, pardon, pint gedaan en daarna maar wachten op mijn vlucht. Ook deze vlucht was prima en na heel wat uurtjes kwam ik aan in Johannesburg (JNB). Leuk detail; prachtige onweersstormen boven de tropen meegemaakt en een hele mooie zonsopkomst. Helaas geen fotobewijs… Op de luchthaven kwam er al snel een mannetje in prachtige oranje overal (had niet misstaan in de inrichting in de Celebestraat, Jochem) naar me toe om mijn zware koffer mee te nemen naar de juiste gate. Erg handig want ik moest helemaal buitenom vanwege verbouwingen voor de World Cup 2010 en had het anders vast niet op tijd gevonden. Ook op deze luchthaven raak je weer zo aan de praat met medereizigers, hoe vermoeid ook, altijd vriendelijk. De vlucht naar Durban was ook al voorbij voor ik mijn ontbijt (de tweede al) op had. De koffers kwamen snel en voor ik het wist stond ik in de aankomsthal (huh geen douane? Was die stempel alles?) en daar stond Michelle mij op te wachten. U begrijpt: koffers laten vallen en in ‘slowmotion run’ met open armen… net5 momentje (u mag nu naar de tissues grijpen). Heel raar om na zo’n lange vlucht aan de andere kant van de wereld samen te zijn. Het voelde meteen weer goed en ik wist weer wat ik gemist had.

Bij Michelle’s mansion aangekomen, een heel relaxt guesthouse in de suburbs van Durban, even lekker een bad genomen en in de middag naar Ushaka gegaan. Dit is een vrij nieuw winkel boulevardje aan het strand met aan het eind heerlijke restaurantjes. Hier hebben we, met uitzicht op zee, een paar uurtjes samen gezeten (omdat we het zo leuk hadden en zo lang op het eten moesten wachten). Heerlijk om na al die tijd weer bij te praten en gewoon samen te zijn. Na deze late lunch zijn we weer terug gegaan, heb ik even geslapen en zijn we richting Florida rd. gegaan om bij een heerlijk Italiaans restaurantje wat te gaan eten. Het werd best laat, en omdat we plannen hadden zijn we maar weer naar huis gegaan om te slapen.

Vrijdagochtend zijn we er op tijd uitgegaan (het zonnetje scheen, de lucht was blauw, geen teletubbies, he wat flauw) om inkopen te doen bij een paar supermarkten. De eerste was een rommelig supermarktje, maar met allemaal heerlijke vers producten, echt geweldig, waarom heb ik dit niet in Breda? Daarna door naar de Pick&Pay (als ik het goed heb). Sodeknetter wat is dat groot, zo’n drie AH’s XXL plus een Gamma (dat zeg ik) en dan ben je er bijna. Voor degene die de franse HUGE supermarkten kent; you ain’t seen nothing yet. Dus met een volle lading zijn we richting de South Coast gegaan; op naar Lake Eland Game Reserve. Daar aangekomen (lees; na hoge snelheden door een canyon weggetje en overstekende apen te hebben overleefd) kwamen we bij ons eigen ‘log cabin’, een idyllisch houten huisje aan een meertje in het park. Het kost geen drol en toch heb je dan ook wat. Een mooie veranda, heel privé door de schutting. We hebben even gesetteld en zijn de auto in gesprongen om door het park te rijden, dat kan allemaal. Nog geen 100 meter van ons huisje en het is raak; zebra’s all over! Terwijl Michelle wijst klik ik net de laatste foto van de batterij. Verder zijn we nog Wildebeest, Impala, Blesbok, Giraffe en nog meer wat ik niet kan benoemen tegen gekomen. ’s Avonds hebben we wat hapjes gegeten voor we de braai (barbeque) aanjoegen om de saté en home-made knoflookboter brood te braden. Maar voor we hier aan begonnen liep ik al zonder shirt rond, het was immers lekker warm. Michelle ging zich ook even omkleden en op haar opmerking of ik er lekker macho bij wilde lopen vroeg ik of iedereen haar billen mocht zien (door het open raam). “Ja, alle zebra’s mogen ze zien” grapt ze, waarop ik een blik door het raam werp, weer naar Michelle kijk, en weer terug. Grap of niet, aan de overkant stonden een stuk of 10 zebra’s te drinken en ik zag er een paar onze kant op kijken. We lagen helemaal plat en zijn snel naar buiten gegaan om van dichtbij te kijken.

Zaterdag zijn we te paard met een gids en nog een stel Afrikaners de heuvels in gegaan om nog veel meer wild te spotten, of ‘game’ zoals ze het hier noemen. We konden echt heel dichtbij komen en zagen alles onze neus passeren. In de middag ben ik achter het stuur gekropen en hebben we de rest van het park gezien, met een afdaling van 383 treden naar een aantal ‘grotten’ wat meer spleten waren met etalage poppen om te illustreren hoe de oudste bewoners van dit land leefden (met etalagepoppen waarschijnlijk). Ook kwamen we weer 3 giraffes tegen, die ik natuurlijk even op de foto wilde zetten. Dus auto aan de kant, Nick met camera in de bush en erachteraan. Na wat gewandel zag ik er twee verderop staan maar de ander was ik kwijt. Dus ik nog iets verder… tot ik opzij keek en een aantal meter naast me ineens de derde opdook, wat een dieren! Hup weer de auto in en verderop naar een mooie hangbrug over een van de canyons, die we over zijn gestoken natuurlijk. Ook hing er een soort van duikplank met hek eromheen waar je op kon lopen om zo een aantal meters los van de rots te staan, met een geweldig uitzicht. Op de terugweg stak er nog even een zebra over om het compleet te maken. Terug bij onze cabin hebben we wat lekkere hapjes gemaakt, een lekker wijntje open getrokken en genoten van de zonsondergang en een goed boek… wat wil je nog meer? Ook vanavond weer lekker de braai opgestookt en heerlijk gegeten.

Op zondag was het alweer tijd om te gaan, maar niet zonder een bezoekje aan Oribi Gorge, een natuurpark naast Lake Eland. We wisten dat er verschillende activiteiten te doen waren naast het genieten van de mooie view sites. In de buurt hebben we eerst genoten van een thee en een smoothie (met muffin). Aangekomen bij de waterval waren mensen al bezig; bungee jumpen vanaf een cliff. En na eventjes de kat uit de boom gekeken te hebben heb ik me toch maar in geschreven. Ik moest nadat ik Michelle een dikke knuffel had gegeven een ladder af naar een lager plateau om daar mijn tuigje aan een bungee koord te zekeren. Het idee is simpel; je gaat op de rand staan van een enorme afgrond en je springt… halverwege de gorge hangt een kabel waaraan het bungee koord vast zit. Dus daar ging Nick, op de rand, 1,2,3 – GO! En dan is het verstand op nul en springen. Je vliegt als een gek naar beneden, van 0 naar 100 in 2,3sec., om vervolgens door te slingeren. De adrenaline schiet door je lichaam maar het is zo voorbij. Geweldig om eens te doen! De rest van de dag was het idee om op het strand te liggen een beetje verregend… We waren op zoek naar een leuk plekje om te lunchen maar in Afrika is het onmogelijk een strand restaurantje te vinden, of het gewoon het hele strand. Dan maar bij de Spur gegeten en ’s avonds in Durban nogmaals naar de Italiaan waar ze gewoon nog maaltijden serveren om half 12 (!) ’s avonds.

Op maandag heeft Michelle mij met de auto naar Howick gebracht, waar mijn stage dan eindelijk zal beginnen, spannend! Daar aangekomen na een ritje van 1uur en een kwartiertje kreeg ik meteen de sleutel voor mijn kamer voor de komende 6 maanden. De kamer is erg simpel, 4 muren en een bed (vergeet het dak niet). Verder deel ik een keuken en een eettafeltje met een aantal andere bewoners. Prima faciliteiten, helaas niet zo luxe als in Durban, maar dat had ik ook niet verwacht. We hebben nog even boodschappen gedaan, zodat ik even vooruit kan en toen moesten we alweer afscheid nemen, omdat het vroeg donker wordt (hier wordt het winter) en het niet handig en geheel veilig is om alleen in het donker naar huis te rijden. Het was toch een beetje moeilijk, aangezien we na zo’n korte enorm leuke tijd weer moesten scheiden, maar aangezien er donderdag en vrijdag twee public holidays zijn zien we elkaar snel weer, een lang weekend zelfs!

Punt B
Over mijn eerste werkdag en hoe Afrika ruikt, voelt, smaakt, klinkt en eruit ziet zal ik snel laten weten. Ik leef in ieder geval en het gaat goed! Veel plezier met Q-day en voor de familie; natuurlijk mis ik jullie, net als iedereen in Breda! Sanne, heel veel beterschap! Jullie horen snel weer van me…

PS.: Michelle heeft al wat foto’s op haar site gezet, snel kijken!

Eindelijk is het dan toch zo ver, vele hebben de hoop opgegeven, anderen hebben er dagelijks om gebeden (lees: willen hem weg hebben) maar nu gaat het dan toch gebeuren! Nick gaat er van tussen voor 6 maanden en wel naar Zuid Afrika, het land met de marketing term “it’s impossible”… Ik zal stage gaan lopen bij het Umgeni Valley Nature Reserve, een klein reservaat (650 ha) ongeveer 1,5 uur rijden ten noord oosten van Durban. Het ‘plan’ is dat ik mee ga werken aan het maken van een Marketing strategie en het daarbij horende onderzoek. Wat ervan terecht komt weet geen mens, het is immers Afrika… Nu eerst maar even spulletjes pakken, de meeste mensen zijn al uitgezwaaid en morgen op het vliegtuig stappen. Wie weet hebben ze in dat land ook internet, anders horen jullie van mij in oktober!