Nick in Afrika

Istie dan! Nick in Afrika, alweer een paar daagjes nu. Waar moet ik beginnen? Nou misschien net zoals ze hier doen; voorstellen en vragen hoe het met je gaat. Mij kennen jullie als het goed is wel, voor degene die geen flauw idee hebben (wat doen jullie hier?) ik ben Nick en ik loop stage in Zuid Afrika voor mijn studie International Tourism Management and Consultancy (ITMC). Hoe gaat het met jullie? Om dat te beantwoorden kunnen jullie een comment achterlaten onder dit bericht, niet zo moeilijk denk ik.

Ik zal beginnen bij het begin. Voor degene die geen zin hebben in een lang verhaal vol saaie details skip naar punt B, voor de rest; lees verder.

Na woensdag te zijn uitgezwaaid door vaders en moeders (wat een lekker weer nog!) die mij naar schiphol brachten vloog ik door naar Londen (LHR). Nog snel even een smsje naar Michelle dat ik er toch echt aankom richting de gate. Voor degene die Michelle niet kennen; is mijn vriendinnetje (jeej) en loopt stage in Durban, lekker dicht bij mij! De vlucht was prima en ik kwam aan bij de beruchte Terminal 5 waar ik metzonder schoenen en handbagage door de douane mocht. Ik raakte al snel aan de praat met twee backpackers voor me die zelfs uit ‘hometown’ Arnhem kwamen (nouja eentje uit Ede, whatever). Even een biertje, pardon, pint gedaan en daarna maar wachten op mijn vlucht. Ook deze vlucht was prima en na heel wat uurtjes kwam ik aan in Johannesburg (JNB). Leuk detail; prachtige onweersstormen boven de tropen meegemaakt en een hele mooie zonsopkomst. Helaas geen fotobewijs… Op de luchthaven kwam er al snel een mannetje in prachtige oranje overal (had niet misstaan in de inrichting in de Celebestraat, Jochem) naar me toe om mijn zware koffer mee te nemen naar de juiste gate. Erg handig want ik moest helemaal buitenom vanwege verbouwingen voor de World Cup 2010 en had het anders vast niet op tijd gevonden. Ook op deze luchthaven raak je weer zo aan de praat met medereizigers, hoe vermoeid ook, altijd vriendelijk. De vlucht naar Durban was ook al voorbij voor ik mijn ontbijt (de tweede al) op had. De koffers kwamen snel en voor ik het wist stond ik in de aankomsthal (huh geen douane? Was die stempel alles?) en daar stond Michelle mij op te wachten. U begrijpt: koffers laten vallen en in ‘slowmotion run’ met open armen… net5 momentje (u mag nu naar de tissues grijpen). Heel raar om na zo’n lange vlucht aan de andere kant van de wereld samen te zijn. Het voelde meteen weer goed en ik wist weer wat ik gemist had.

Bij Michelle’s mansion aangekomen, een heel relaxt guesthouse in de suburbs van Durban, even lekker een bad genomen en in de middag naar Ushaka gegaan. Dit is een vrij nieuw winkel boulevardje aan het strand met aan het eind heerlijke restaurantjes. Hier hebben we, met uitzicht op zee, een paar uurtjes samen gezeten (omdat we het zo leuk hadden en zo lang op het eten moesten wachten). Heerlijk om na al die tijd weer bij te praten en gewoon samen te zijn. Na deze late lunch zijn we weer terug gegaan, heb ik even geslapen en zijn we richting Florida rd. gegaan om bij een heerlijk Italiaans restaurantje wat te gaan eten. Het werd best laat, en omdat we plannen hadden zijn we maar weer naar huis gegaan om te slapen.

Vrijdagochtend zijn we er op tijd uitgegaan (het zonnetje scheen, de lucht was blauw, geen teletubbies, he wat flauw) om inkopen te doen bij een paar supermarkten. De eerste was een rommelig supermarktje, maar met allemaal heerlijke vers producten, echt geweldig, waarom heb ik dit niet in Breda? Daarna door naar de Pick&Pay (als ik het goed heb). Sodeknetter wat is dat groot, zo’n drie AH’s XXL plus een Gamma (dat zeg ik) en dan ben je er bijna. Voor degene die de franse HUGE supermarkten kent; you ain’t seen nothing yet. Dus met een volle lading zijn we richting de South Coast gegaan; op naar Lake Eland Game Reserve. Daar aangekomen (lees; na hoge snelheden door een canyon weggetje en overstekende apen te hebben overleefd) kwamen we bij ons eigen ‘log cabin’, een idyllisch houten huisje aan een meertje in het park. Het kost geen drol en toch heb je dan ook wat. Een mooie veranda, heel privé door de schutting. We hebben even gesetteld en zijn de auto in gesprongen om door het park te rijden, dat kan allemaal. Nog geen 100 meter van ons huisje en het is raak; zebra’s all over! Terwijl Michelle wijst klik ik net de laatste foto van de batterij. Verder zijn we nog Wildebeest, Impala, Blesbok, Giraffe en nog meer wat ik niet kan benoemen tegen gekomen. ’s Avonds hebben we wat hapjes gegeten voor we de braai (barbeque) aanjoegen om de saté en home-made knoflookboter brood te braden. Maar voor we hier aan begonnen liep ik al zonder shirt rond, het was immers lekker warm. Michelle ging zich ook even omkleden en op haar opmerking of ik er lekker macho bij wilde lopen vroeg ik of iedereen haar billen mocht zien (door het open raam). “Ja, alle zebra’s mogen ze zien” grapt ze, waarop ik een blik door het raam werp, weer naar Michelle kijk, en weer terug. Grap of niet, aan de overkant stonden een stuk of 10 zebra’s te drinken en ik zag er een paar onze kant op kijken. We lagen helemaal plat en zijn snel naar buiten gegaan om van dichtbij te kijken.

Zaterdag zijn we te paard met een gids en nog een stel Afrikaners de heuvels in gegaan om nog veel meer wild te spotten, of ‘game’ zoals ze het hier noemen. We konden echt heel dichtbij komen en zagen alles onze neus passeren. In de middag ben ik achter het stuur gekropen en hebben we de rest van het park gezien, met een afdaling van 383 treden naar een aantal ‘grotten’ wat meer spleten waren met etalage poppen om te illustreren hoe de oudste bewoners van dit land leefden (met etalagepoppen waarschijnlijk). Ook kwamen we weer 3 giraffes tegen, die ik natuurlijk even op de foto wilde zetten. Dus auto aan de kant, Nick met camera in de bush en erachteraan. Na wat gewandel zag ik er twee verderop staan maar de ander was ik kwijt. Dus ik nog iets verder… tot ik opzij keek en een aantal meter naast me ineens de derde opdook, wat een dieren! Hup weer de auto in en verderop naar een mooie hangbrug over een van de canyons, die we over zijn gestoken natuurlijk. Ook hing er een soort van duikplank met hek eromheen waar je op kon lopen om zo een aantal meters los van de rots te staan, met een geweldig uitzicht. Op de terugweg stak er nog even een zebra over om het compleet te maken. Terug bij onze cabin hebben we wat lekkere hapjes gemaakt, een lekker wijntje open getrokken en genoten van de zonsondergang en een goed boek… wat wil je nog meer? Ook vanavond weer lekker de braai opgestookt en heerlijk gegeten.

Op zondag was het alweer tijd om te gaan, maar niet zonder een bezoekje aan Oribi Gorge, een natuurpark naast Lake Eland. We wisten dat er verschillende activiteiten te doen waren naast het genieten van de mooie view sites. In de buurt hebben we eerst genoten van een thee en een smoothie (met muffin). Aangekomen bij de waterval waren mensen al bezig; bungee jumpen vanaf een cliff. En na eventjes de kat uit de boom gekeken te hebben heb ik me toch maar in geschreven. Ik moest nadat ik Michelle een dikke knuffel had gegeven een ladder af naar een lager plateau om daar mijn tuigje aan een bungee koord te zekeren. Het idee is simpel; je gaat op de rand staan van een enorme afgrond en je springt… halverwege de gorge hangt een kabel waaraan het bungee koord vast zit. Dus daar ging Nick, op de rand, 1,2,3 – GO! En dan is het verstand op nul en springen. Je vliegt als een gek naar beneden, van 0 naar 100 in 2,3sec., om vervolgens door te slingeren. De adrenaline schiet door je lichaam maar het is zo voorbij. Geweldig om eens te doen! De rest van de dag was het idee om op het strand te liggen een beetje verregend… We waren op zoek naar een leuk plekje om te lunchen maar in Afrika is het onmogelijk een strand restaurantje te vinden, of het gewoon het hele strand. Dan maar bij de Spur gegeten en ’s avonds in Durban nogmaals naar de Italiaan waar ze gewoon nog maaltijden serveren om half 12 (!) ’s avonds.

Op maandag heeft Michelle mij met de auto naar Howick gebracht, waar mijn stage dan eindelijk zal beginnen, spannend! Daar aangekomen na een ritje van 1uur en een kwartiertje kreeg ik meteen de sleutel voor mijn kamer voor de komende 6 maanden. De kamer is erg simpel, 4 muren en een bed (vergeet het dak niet). Verder deel ik een keuken en een eettafeltje met een aantal andere bewoners. Prima faciliteiten, helaas niet zo luxe als in Durban, maar dat had ik ook niet verwacht. We hebben nog even boodschappen gedaan, zodat ik even vooruit kan en toen moesten we alweer afscheid nemen, omdat het vroeg donker wordt (hier wordt het winter) en het niet handig en geheel veilig is om alleen in het donker naar huis te rijden. Het was toch een beetje moeilijk, aangezien we na zo’n korte enorm leuke tijd weer moesten scheiden, maar aangezien er donderdag en vrijdag twee public holidays zijn zien we elkaar snel weer, een lang weekend zelfs!

Punt B
Over mijn eerste werkdag en hoe Afrika ruikt, voelt, smaakt, klinkt en eruit ziet zal ik snel laten weten. Ik leef in ieder geval en het gaat goed! Veel plezier met Q-day en voor de familie; natuurlijk mis ik jullie, net als iedereen in Breda! Sanne, heel veel beterschap! Jullie horen snel weer van me…

PS.: Michelle heeft al wat foto’s op haar site gezet, snel kijken!