Zondag

Ik wordt wakker in een verlichte kamer, naar mijn gevoel is het nog vroeg. Nouja wakker, ik bevind me in enige vorm van bewustzijn en er spelen slechts drie vragen door mijn hoofd. Waar het in Breda misschien ‘waar ben ik’, ‘wie ben ik’, ‘ben ik überhaupt’ zouden zijn, is het nu slechts ‘hoe laat is het’, ‘zal ik me nog eens omdraaien’ en ‘ben ik eigenlijk wakker’. Ik draai me om zonder veel tactiek voor de dekens en lakens waar ik in lig en voor ik m’n klok kan vinden lig ik al in de knoop. Veel overpeinzing over de laatste vraag is niet meer nodig, want dit deed het hem wel.

07:45. Fijn. Nick heeft een ritme ontwikkeld. Na zo’n 20 weken van vroeg je bed uit komt er een moment, doorgaans op zondag, dat je lichaam besluit je even wakker te laten worden. Je weet wel, voor het geval je je verslapen hebt. Ik voel dat het shot adrenaline al in de startblokken staat om me van onder de dekens de kou in te jagen zodra het startsein komt, in dit geval het besef dat het een doordeweekse dag is.

Helaas pindakaas met honingcrunch, met het antwoord op de vraag of ik wakker ben komt geleidelijk ook het besef dat het zondag is. Aangezien (inmiddels) tien voor acht natuurlijk geen tijdstip is om op te staan droom ik nog even fijn door.

Het is twee en een half uur later en na herhaaldelijk wakker te worden van buren die een gek taaltje brabbelen (Zulu red.) is het genoeg en tijd om er uit te gaan. Buiten is het een lekkere twintig graden en de voorspelling roept dat er nog 9 bovenop komen. We zullen wel zien. Ik loop richting onze keuken, die ik deel met de andere bewoners van ons ‘huis’. Ik sms mijn weg door het ontbijt met Michelle en ga even lekker buiten zitten. De zebra’s komen netjes in een rijtje langs mijn tuin lopen en kijken me weer aan met de dagelijkse blik alsof ik iets van ze aanheb (ter informatie, ik had geen streepjes shirt aan). Ik roep nog na dat ze de groeten van Schöne krijgen, maar alleen de laatste lijkt geïnteresseerd. Dat is; tot het moment dat ze ziet dat ik geen emmer water voor ze ga vullen. De vogels fluiten overal om me heen en ik zie dat er een stel jaloers naar mijn boterham kijken. Ik zal ze maar niet vertellen dat er ei op zit…

De lente is eindelijk gekomen na een gematigde winter. Hier betekend het dat de dagen boven de 23 graden toenemen en dat er af en toe een buitje valt. Natuurlijk komen ook de blaadjes weer aan de bomen, de bloemetjes uit de grond en leggen alle vogels in september een ei. Nee inderdaad, dat rijmt hier dus niet.

Ondertussen loop ik richting het kantoor om even van het internet gebruik te maken en een verhaaltje te schrijven. Ik passeer de zebra’s weer en ze kijken me aan alsof ze weer vergeten zijn dat ik ze even daarvoor nog gezien had. Ja, dan kwamen ze toch echt wat intelligenter over op Discovery Channel, toen ze even die leeuw afbluften.

Nu ben ik al een stuk verder maar heb toch nog weinig geschreven over mijn werk hier, mijn ervaringen, mijn reizen of in hoeverre ik het naar mijn zin heb hier. Dan bewaar ik dat voor de volgende keer en laat ondertussen de foto’s spreken. En het is al bijna half 5, en dus tijd om weer met (mijn lieve vriendinnetje) Michelle te belle.

Update 18:18:
Nieuw foto album; kaapstad! Spaar ze allemaal. Ook zijn de anderen aangepast waardoor mijn comments te lezen zijn.